تصور کنید نیما و ترانه هر دو یک سطح از Teen2Teen را کار می کنند و هر دو هر هفته تکلیف شان را تحویل می دهند. نیما در یک ساعت صفحه های Workbook را پر می کند، پاسخ ها را با کتاب تطبیق می دهد و کتاب را می بندد. ترانه نصف همان وقت را به نوشتن می دهد و نصف دیگر را به صوت درس: یک بار گوش می کند، یک بار با متن و یک بار همراه صدا بلند تکرار می کند.
بعد از چند ماه، هر دو نمرهٔ خوبی می گیرند، اما وقتی معلم ازشان می خواهد جملهٔ تازه ای بگویند، یکی مکث می کند و دیگری تقریباً بدون فکر شروع می کند. تفاوت در استعداد نیست؛ در روش مطالعه است. این راهنما شش روش را برای مطالعه کتاب Teen2Teen کنار هم می گذارد و بعد آن ها را در یک هفته جا می دهد.
قبل از شروع: کتاب در دست شما چیست؟
Teen2Teen از انتشارات آکسفورد است و چهار سطح دارد. بسته به چاپی که در دست دارید، Student Book و Workbook ممکن است در یک جلد یا دو جلد جدا باشند و صوت هم گاهی روی دیسک و گاهی از طریق بخش تمرین آنلاین عرضه می شود. پس اول ببینید این سه جزء، یعنی کتاب درسی، کتاب تمرین و فایل صوتی، در چاپ شما کجا هستند.
روش های بعدی بر همین سه جزء سوار شده اند. Student Book منبع واژه و مکالمه و درس است، Workbook جای تمرین مستقل است و صوت، تنها راه شما برای شنیدن تلفظ و ریتم واقعی است. اگر یکی از آن ها را نادیده بگیرید، بخشی از مهارت هم نادیده می ماند.
یک نکتهٔ کوچک دربارهٔ روش مطالعه کتاب Teen2Teen: ترتیب کار از تعداد صفحه مهم تر است. اول واژه ها، بعد شنیدن، بعد تمرین. اگر ترتیب را برعکس کنید و اول سراغ Workbook بروید، بیشتر وقت صرف حدس زدن می شود تا یادگرفتن.
اگر مقایسهٔ دیگری از روش های مطالعهٔ این کتاب می خواهید، یک آموزگار هم دربارهٔ بهترین روش مطالعهٔ Teen2Teen مطلبی دارد. هر روشی را که دیدید، با سن، سطح و وقت خودتان تطبیق بدهید.
شش روش مطالعه
پیش خوانی واژه ها
قبل از شروع هر درس، ده دقیقه فقط واژه ها و تصویرها را مرور کنید، بدون حل تمرین. لغت های ناآشنا را علامت بزنید و پیش از دیدن معنی، حدس بزنید. این کار ذهن را آماده می کند، پس وقتی صوت را می شنوید، لغت ها غریبه نیستند.
مثال: واحدی دربارهٔ برنامهٔ روزانه است. قبل از شنیدن، لغت هایی مثل wake up و have breakfast را روی کاغذ بنویسید و کنارشان جمله ای از روز خودتان بگذارید. وقتی صوت را می شنوید، همین عبارت ها را می شناسید و ذهنتان آزاد است تا به ساختار جمله ها توجه کند. به همین دلیل، این ده دقیقه معمولاً بیش از همهٔ تمرین ها در یادگیری مؤثر است.
صوت و shadowing
هر درس را سه بار بشنوید: اول بدون متن، بعد با متن و در نوبت سوم همراه صدا تکرار کنید. این روش آخر را shadowing می گویند، یعنی تقلید تقریباً هم زمان از گوینده، با یک یا دو ثانیه تأخیر. هدفش یادگرفتن تلفظ، ریتم و تأکید جمله هاست، نه فقط درست گفتن لغت ها.
برای شروع، جمله های کوتاه انتخاب کنید و دو سه بار با فایل تمرین کنید تا سرعتتان به او برسد. اگر عقب افتادید، نگران نشوید؛ دوباره از اول جمله شروع کنید. فشار نیاورید که تلفظ کامل باشد. تکرار منظم، حتی با اشتباه، بهتر از بی حرکت ماندن است. روزی ده دقیقه کافی است تا مطالعه کتاب Teen2Teen از خواندن ساکت به تمرین واقعی تبدیل شود.
دفتر گرامر
برای هر واحد یک صفحه کنار بگذارید. قاعده را با زبان خودتان بنویسید، سه جملهٔ شخصی بسازید و یک اشتباه را که در تمرین ها مرتکب شدید، همراه صورت درستش یادداشت کنید. نوشتن جمله های خودتان، قاعده را از کتاب به دفتر شما می آورد.
دفتر را ساده نگه دارید. یک ستون برای قاعده، یک ستون برای جمله های خودتان و یک ستون برای اشتباه ها کافی است. بعد از چند هفته می بینید که یک نوع اشتباه مدام تکرار می شود، مثلاً فراموش کردن s سوم شخص. همان اشتباه را ردیف کنید و دوباره مرورش کنید؛ این اطلاعات از هر آزمونی مفیدتر است.
Workbook زمان دار
بیست دقیقه تایمر بگذارید و تمرین ها را بدون نگاه کردن به جواب ها حل کنید. بعد از تمام شدن زمان، پاسخ ها را چک کنید و جواب هایی را که حدس زده بودید با علامت مشخص کنید. زمان دار کار کردن شما را از حل بی حوصله و طولانی نجات می دهد و تمرکزتان را بالا می برد.
علامت زدن حدس ها مهم است. جوابی که شانسی درست شده، به شما نمی گوید چیزی بلدید. اگر از ده تمرین، سه تا را حدسی درست زده اید، همان سه تا را در دفتر گرامر مرور کنید. این طور Workbook از یک تکلیف به ابزار تشخیص نقطه ضعف تبدیل می شود.
مکالمهٔ نقش آفرینی
مکالمه های هر واحد را با یک دوست یا یکی از اعضای خانواده بخوانید. نقش ها را عوض کنید و بعد جزئیات را تغییر دهید، مثلاً اسم ها، مکان یا ساعت. وقتی دیالوگ را بدون نگاه کردن به کتاب با کلمات خودتان بازسازی کنید، یعنی مرحلهٔ حفظ را رد کرده اید.
اگر کسی برای تمرین ندارید، نقش هر دو نفر را خودتان بخوانید و ضبط کنید، بعد با صوت کتاب مقایسه کنید. گوش دادن به صدای خودتان در اول عجیب است، ولی نشان می دهد کدام جمله ها هنوز تند یا کند یا نامطمئن اند.
مرور هفتگی
یک روز در هفته، پانزده دقیقه فقط مرور کنید: دفتر گرامر را بخوانید، پنج لغت را که فراموش کرده اید دوباره بنویسید و یکی از صوت های هفته را دوباره گوش دهید. مرور کوتاه ولی منظم، بهتر از یک روز پرکاری پیش از امتحان است.
یک ترفند ساده: لغت هایی که فراموش کرده اید را روی یک برگ کوچک بنویسید و آن را بالای میز بچسبانید. هفتهٔ بعد، برگ را بردارید و ببینید کدام ها هنوز یادتان است. بقیه را دوباره بنویسید و برگ جدید بسازید.
برنامهٔ یک هفته
جدول زیر شش روش را در هفت روز جا می دهد. زمان ها برای نوجوانی است که روزی حدود نیم ساعت وقت دارد و می توانید بر اساس برنامهٔ مدرسه جابه جایشان کنید.
| روز | کار | زمان |
|---|---|---|
| شنبه | پیش خوانی واژه ها و صوت بدون متن | ۳۰ دقیقه |
| یکشنبه | صوت با متن و shadowing | ۳۰ دقیقه |
| دوشنبه | دفتر گرامر | ۲۵ دقیقه |
| سه شنبه | Workbook زمان دار | ۲۰ دقیقه |
| چهارشنبه | مکالمهٔ نقش آفرینی | ۲۰ دقیقه |
| پنجشنبه | مرور هفتگی | ۱۵ دقیقه |
| جمعه | استراحت یا گوش دادن آزاد | دلخواه |
اگر وقت کمتری دارید، دو روش را اولویت بدهید: صوت و shadowing، و مرور هفتگی. این دو، بیشترین اثر را بر شنیدن و حافظه دارند و حتی در هفتهٔ شلوغ هم جا می شوند. بقیه روش ها را وقتی وقت آزاد دارید اضافه کنید.
چه موقع برنامه را عوض کنیم؟
بعد از دو هفته به خودتان نگاه کنید. اگر واژه ها را می شناسید اما نمی توانید جمله بسازید، وقت دفتر گرامر و نقش آفرینی را بیشتر کنید. اگر می توانید بنویسید اما صدای متن را نمی فهمید، به صوت بیشتری نیاز دارید.
یک نشانهٔ سادهٔ پیشرفت هم وجود دارد: بتوانید دیالوگ یک واحد را بدون دیدن کتاب، با جمله های خودتان بازگو کنید. اگر بتوانید، آن واحد را واقعاً یاد گرفته اید.
برای سنجیدن شنیدن هم می توانید یک بخش از صوت را که قبلاً ندیده اید گوش دهید و فقط بگویید دربارهٔ چه بود. اگر بتوانید در یک جمله خلاصه اش کنید، گوش تان رشد کرده است. اگر نتوانستید، یک هفته دیگر روی صوت بیشتر تمرین کنید و دوباره بسنجید.
نقش والدین و معلم
والدین لازم نیست انگلیسی بدانند تا به این برنامه کمک کنند. کافی است زمان را مشخص کنند، گوشی را کنار ببرند و بپرسند: «امروز چه چیزی تازه شنیدی؟» همین سؤال ساده، نوجوان را وادار می کند آنچه خوانده را با زبان خودش بگوید.
معلم هم می تواند دو کار انجام دهد: سطح را درست تعیین کند و نمونهٔ تلفظ درست را نشان دهد. اگر در بخشی از کتاب مشکل دارید، یادداشتش کنید و آن را برای کلاس بعد ببرید، نه اینکه ساعت ها با آن کلنجار بروید.
برگردیم به نیما و ترانه
نیما اگر نصف وقت Workbook را به صوت بدهد، لازم نیست استعدادش را عوض کند تا مکثش کم شود. ترانه هم اگر مدام فقط گوش بدهد و هیچ وقت چیزی ننویسد، شاید جمله هایش روان باشند ولی غلط هایش بماند. هر کدام باید چیزی را از دیگری قرض بگیرد، و برنامهٔ بالا همین قرض گرفتن را به یک جدول ساده تبدیل کرده است.